کمی آرامش

لحظه زیبائیست
هوای سردو مه گرفته بامداد و تیرهای چراغ برق که هنوز در حال نورافشانی اند,سوز سرما
را بر روی پوست صورتم حس میکنم و کرختی که بر اندامم افتاده
آسمان ابریست,نمیخواهد بغضش را بشکند و زار زار بر زمین و زمینیان بگرید تا از هجوم
سیل باران همه جا خیس و نمناک شود و اسباب شادی دهقانان
شاید این هنگام همان شفق است,از خورشید خانوم که خبری نیست
باز غم همه وجودم را فرا میگیرد,تصویری از زنان و دختران که در دل سرمای صبحگاهی گوشه
خیابان در انتظار وانت بارهائی نشسته اند که هر روز برای بردنشان به محل کار در مزارع و باغهامی آیند
چه بگویم که دردناک است,تنها سکوت است که در این لحظات حکمفرمائی میکند
سوز سرما سبب شده تا جفت جفت کنار یکدیگر بنشینند و با چادرهایشان چنان روی بر گیرند که بیننده گمان میبرد اینان اسلام زده ترینها در جهانند
تا این زمان حصار چادر را بسیار زشت میدیدم امّا دیدن این منظره کمی از بار منفی که نسبت به این موضوع داشتم کاست,این نتیجه حاصل شد در جامعه ای که فقر اقتصادی بیداد میکند و اسباب کشیده شدن زنان به بازار سخت و زمخت کار میشود چنین حصاری ميتواند مفیدواقع شود
امّا کمی تفکّر بد نیست که چگونه این مادران فرصتی برای محبّت و تربیت فرزندانشان پیدا
میکنند,آیا خواهند توانست نسلی مفید تحویل جامعه دهند؟باور نمیکنم
اگر چنین فرزندی روزگاری مرتکب قتل شد آیا باید بر اساس همان قوانین پست مذهبی بر دارش آویخت؟؟؟؟

به راهم ادامه میدهم,آغاز یک روز سخت و پر مشقّت کاری,بر خلاف همه روز از شهر خارج میشویم
تا به یکی از ارتفاعات جنگلی و روستاهای اطراف شهر برای کار برویم
به راستی که آرامش بخش است زندگی به دور از هیاهو و سروصداهای شهری ,تنها صدائی که گوش را
نوازش میدهد صدای پرندگان و خروسهای ده است
هوای مه آلود و درّه ای که از وسطش رودخانه پر آبی در جریان است ,با آبی خنک و زلال
اینجا همه زندگیست
تمامیه کوهها و تپّه های اطراف از چادر سپید برف پوشیده شده اند
آنقدر شیفته شده ام که سرما را پاک از یاد برده ام و بر خلاف روزهای قبل اشتیاق بیشتری برای کار دارم
هنگام ظهر با محبّت زن چارقد به سر روستائی غافلگیر شدیم او که برای اوّلین بار بود ما شهرنشینان غریبه را میدید با طغاری از آش داغ به سراغمان آمد تا دگربار محبّت و مهربانی روستانشینان را به ما شهرنشینان تمدّن زده اثبات کند
شاید خوردن غذاهای پر کالری ایرانی برای برخی سخت باشد امّا نجات یافتن از آن خوراک مصنوعی و خوردن آش داغ کنار آتش در آن سرمای سوزناک بسیار دلچسب تر از این حرفها بود
به یاد زندگی در شهر افتادم و اینکه همسایه ای از همسایه ای دیگر سالها بی خبر است در حالیکه این مردم اصلا ما را نمیشناسند
اینهمه خلوص در رفتار بی نظیر است چه مردمان نیکو سرشتی گفتن از مهر و محبّت این مردم ساده زیست اینجا نمیگنجد
دل کندن از آن هوای مطبوع و نغمه های زیبای پرندگان بسیار سخت بود شاید کمی کودکانه باشدامّا زنده کردن کودک درون بسیار شیرین است
آنجا همه زندگی بود